Wij hebben het geklaard! Dat gevoel was gisteren al sluimerend aanwezig, maar bij het betreden van de kade van Lissabon was het compleet.

Daartoe moesten we nog een verwaarloosbaar fietstochtje maken (circa 15 kilometer) van het plaatsje Alcochete (vrij noordelijk aan de zuidelijke Taagoever) naar Montijo, vanwaar een veerpont (voor voetgangers en fietsen) ons naar de noordelijke Taagoever in Lissabon bracht.

In de wachthal van de veerpont stonden onze “stalen rossen” geduldig te wachten. Die uitdrukking “stalen ros” is de (schaarse) jongere lezers van deze blog wellicht onbekend: de uitdrukking werd met name in jeugdboeken uit de 19e eeuw gebezigd als “grappig” alternatief voor het woord “fiets”. Inmiddels in onbruik geraakt, misschien omdat het idee van “grappig” inmiddels geëvalueerd is, misschien ook omdat de techniek inmiddels voortgeschreden is: Willems fiets is van aluminium, mijn fiets van titanium vervaardigd…
Hoe het ook zij, de fietsen hebben ons ook in soms moeilijke omstandigheden trouw gediend. Ik maak een nadrukkelijke uitzondering voor de banden, maar die zie ik maar als een accessoire van het hoofdprodukt “fiets”.

De luxe cruiseschepen die aan de noordelijke Taagoever weer aangemeerd liggen, tonen ons dat ook in Lissabon Covid voorlopig vergeten is en dat het massatoerisme weer op gang is gekomen.

Wel even een cultuurschok na 3 weken vooral “landschappelijk” fietsen… Wellicht een goede overgang naar Amsterdam. ’s Ochtends aan het ontbijt nog even contact met Marianne, die, met twee uur tijdsverschil, al een boottocht naar Diafani (op Karpathos) achter rug had.

Ja, dan is het nu tijd om deze blog wat betreft mijn bijdragen af te sluiten. De gang van zaken op vliegvelden is immers genoegzaam bekend en mijns inziens niet blog-waardig!
Dank aan alle welwillende lezers, soms met aanmoedigingen, soms in stilte.
En bovenal dank, zwager Willem, zonder wie ik deze reis niet had gemaakt: ik houd niet zo van langdurig is mijn eentje fietsen. En jij was heel prettig, en dikwijls inspirerend gezelschap.

…een onbetrouwbare routeplanner omdat het geen rekening houdt met de kwaliteit en zelfs niet met de berijdbaarheid  van de gekozen wegen; het gaat slechts om de kortste verbinding tussen A en B. Ik had het kunnen weten. Jaren geleden ben ik in de Italiaanse Dolomieten met de auto hopeloos vastgereden op ’n slechts voor traktoren toegankelijk pad in ’n wijngaard, omdat het zo de kortste “weg” zou zijn naar ’n dorpje 50 km verderop! Zo ook hier: met nog redelijk ogende paden werden wij een route opgeleid die dan uit land- en zandwegen gaat bestaan. OK…We hadden om kunnen keren, maar ja….avontuurlijk ingestelde jonge honden. Vooruit: één hek en dat worden er dan twee en zo voort. Dat noemde ik de “fuik.”  Mijn trouwe fietsschoenen hebben de geest gegeven vanwege al dat gesjouw door rul zand, maar Bert en ik zijn gelouterd in B aangekomen.

Wat hadden we samen bedacht voor deze laatste rit? Eerder al afgesproken om niét  de slotetappe van Bert’s route te doen, maar naar de “overkant” van Lisboa te rijden i.c. Albochete, daar ’n avond na te genieten en morgen met de pont onze entree in de hoofdstad te maken. Voor de rit zelf wilden we nog zo veel mogelijk “door de natuur” fietsen én drukke wegen vermijden. Dat is uitstekend gelukt! Maar….één ding zat ons vreselijk tegen…..Google Maps! Bert heeft daar geen enkele fiducie meer in, ik nog wel. Op de mij bekende manier had ik ’n route gemaakt en op papier uitgezet (zie tekening).

Hoewel Bert  mij elegant het voordeel van de twijfel gaf, voelde ik beslist enige druk i.c.  verantwoordelijkheid. Het begon allemaal veelbelovend langs de Rio Sorraia over wat we toch wel landbouwweggetjes mogen noemen.

Daarna de verlaten Alentejo door. Ala…die zandwegen kenden we, maar hier meer ‘wasborden’ en erger: hopen niet te befietsen zand. Ondanks af en toe ’n stukje asfalt schoten we natuurlijk geen moer op, reden we toch soms verkeerd (zei Google) en moesten de hele boel over hekken sjouwen.

Een riviertje door was nog ’t minste.

Erger werd het toen we ’n op het oog onbegaanbare zandweg in zouden moeten (zie foto).

Bert schoot te hulp met z’n online- maps en zo kwamen we met vereende krachten in Canha aan: vier koude Cola’s. 

Daarna hadden we ’n onduidelijke mix van mijn route en Bert’s Garmin, wat voor de nodige irritatie zorgde ook omdat Google onderweg de routes verandert. Internet: je wordt er verleidelijk in binnengeleid maar zwemt dan ongemerkt als ’n paling in hun fuik. Kortom: we hebben úren getobt over zanderige landbouwpaden, veel gelopen omdat er door ’t zand niet te fietsen viel, teruggedeinsd om ’n aanbevolen weide over te steken omdat we onzeker waren of er zich tussen de vele koeien niet ook ongewenste stieren ophielden; driemaal stevige prikkeldraad afscheidingen “genomen” richting ’n verre boerderij, waar iemand aan ’t werk was die  het understatement van het jaar maakte “…are you lost?” maar ons wel behulpzaam de verdere weg wees. En zo kwamen we tegen achten Albochete binnen….eerst ’n biertje!

Appartement en dan eten aan het water met de lichten van Lisboa aan de verre overkant.

‘Bestemming bereikt’ en we hebben dat knap gedaan; zeker vandaag met de nodige irritatie, maar zonder verwijten. Het is nu middernacht: slapen en laten bezinken; morgen maar eens terugblinken.

Onze vakantie duurt al 21 dagen, maar neigt ten einde: we wijken zeker vanaf vandaag af van de oorspronkelijk geplande trajecten, dus daar zal ik niet langer naar verwijzen. Zeker is dat de afstand tussen ons en Lisboa per dag kleiner wordt. Dinsdagavond hopen wij in het geplande hotel in Lisboa aan te komen, Woensdag een lange vrije dag, als reserve en ter voorbereiding van mijn avondretourvlucht…
De dagelijkse trajecten blijven tussen de 70 en 80 kilometer bewegen, worden makkelijker omdat er steeds minder bergen of heuvels te bedwingen zijn en omdat de algemene tendens per dag een dalende is. Daar tegenover staat dat de temperatuur per dag stijgt: vandaag stond de thermometer ’s middags toch rond de 34 graad Celsius. Voor fietsen wat aan de warme kant,,,
Vandaag gefietst van Ponte de Sor naar Coruche, vlak voor Fajarda; een stukje reisdag 16 en reisdag 17.
’s Middags een meer dan 30 km lange gravel-/zandweg, waarop we nauwelijks ander verkeer tegenkwamen,,, Wèl wat link, omdat je af en toe in de zandhopen slipte. Onverhoedse manoevres, maar we hebben het overleefd.

Wel een heel grappige molen onderweg, die sterk aan Griekse molens (Karpathos) deed denken.

En Willem en ik bleven gewoon door fietsen met af en toe een extra drinkpauze. Ik kreeg weer eens een lekke band, maar daar hebben we het niet meer over.
In Coruche was het warm, maar een koele pils bood toch wat verkoeling. Bij het diner meenden wij er goed aan te doen om wederom de Portugese visspecialiteit Bacalao (kabeljauw) te bestellen, Maar ach, iedereen gaat wel eens in de fout…

Morgen meer route-improvisaties, maar we zullen vast wel ergens komen. Wordt vervolgd!

Vandaag verlaten we na twee heerlijke dagen de Quinta Preguiçoso.

Met de gastvrije eigenaar Nuño hebben we nog ’n gesprek; welbespraakt, hoogopgeleid, welgesteld. “Natuurlijk” gaat ’t al snel over verschillen resp. overeenkomsten tussen Portugezen en Spanjaarden; amateuristische reis-sociologie. Wij vinden alle drie Spanjaarden erg luidruchtig, dat is dus zo; overal en altijd staan er zoniet drie dan in ieder geval twee tv’s te tetteren en daar praat iedereen luid overheen. Nuño voegt daar aan toe dat Spanjaarden altijd ‘de straat’ op moeten en niet zoals Portugezen het ‘huiselijke’ zouden waarderen. Hij geeft er een bijzondere, normatieve verklaring voor: Spanjaarden hebben haast om te leven. Dat zou het gevolg van de Spaanse Burgeroorlog zijn: je was je leven niet zeker; het kon zo voorbij zijn…opschieten dus.  Nu realiseer ik me dat wij meestal in gewone etablissementen verblijven tussen gewone Spanjaarden en daar is ’t altijd herrie. Maar de keren dat wij wat chiquer verbleven, werd daar rustig gepraat en was er geen tv te bekennen. Herrie heeft vast meer met sociale status en inkomen van doen dan met landsaard of oorlogsverleden.  Voor ons is het van belang dat Portugese automobilisten nét zo voorzichtig zijn met fietsers als hun buren en dat lijkt wat ongunstiger uit te pakken : ze passeren ons krapper en met hogere snelheid.  Landsaard? Ik zou eerder denken dat het jonge jongens zijn met eindelijk n eigen autootje en dus lekker scheuren. De zebra-proef durven Bert noch ik hier in Portugal aan; de gedisciplineerde Spanjaarden zijn daarin vast niet te overtreffen. De Alentejo is hier eindeloze weiden en ontvelde kurkbomen en wanneer je bedenkt dat 10tallen kms natuur in Nederland gewoon niet bestaat, dan krijgt deze eentonigheid toch iets moois.

En het was weer gezellig om in een vol zaterdagavonds restaurant te eten met hele families (hè … blijven Portugezen dan niet thuis?)

“Het zalig nietsdoen”: de Italianen zeggen het bloemrijk. De Google-vertaling naar het Portugees brengt het recht voor zijn raap: “Ser preguiçoso”, ofwel “lui zijn.” Omringd als ik ben door dierbaren die schaats-, Yoga-, fiets-, lees-, wandel- en andere clubjes frequenteren, voel ik mij vaak wat bezwaard om toe te geven, dat ik een hele dag lekker heb zitten niksen. Eén van de voordelen van al dat fietsen is, dat ik nu even “die schaamte voorbij ben”.
Ik heb vandaag uitsluitend een 6-delige BBC-serie over echtscheidingsadvocaten, the Split geheten, gebinchwatched. En ben ook nog in een dik boek De keizerin begonnen. Verder niets.
Willem is, zoals genoegzaam bekend, wat ongeduriger en heeft dan ook een wandeling gemaakt en nog een baantje in het zwembad getrokken. Deze melding is voor Willem-kenners meer dan geloofwaardig genoeg, maar toch nog extra bewijs:

De komende vier dagen er nog even tegenaan en dan hopen we in Lisboa uit de pedalen te stappen… Wij houden u op de hoogte!

Gedurende een lange en intensieve reis slijten er natuurlijk allerlei vaste patronen in met soms opmerkelijke rolverdelingen en andere details… En natuurlijk laat een verantwoorde blog geen detail onbesproken. Daarom in het hierna volgende wat aandacht voor zaken die nog niet voldoende diepgaand aan de orde zijn gekomen…

Logies regelen

Dat het uitzetten van de route veelal op mijn schouders rust, is reeds voldoende behandeld; maar dat Willem met grote discipline èn vaardigheid steeds ruim van te voren en rekening houdend met drukke weekenden een nieuwe overblijflocatie regelde, mag zeker niet onbesproken blijven. Ook het verkrijgen van een diner had steeds voldoende aandacht, hetgeen zeker op plaatsen waar geen winkel of bar in de wijde omtrek te bekennen is, van onschatbare waarde is. Willem: dank en bravo!
Natuurlijk ook Willem kan geen ijzer met handen breken, waardoor het ook wel eens voorkwam dat je na aankomst en douchen (zeg om 16.30) nog vier uur moest wachten met uitsluitend water. OK, dat was niet goed voor het moreel, maar we hebben het overleefd en het was zeker niet jouw schuld.

Vochtvoorziening

Het is reeds bekend: Willem reist licht(er): de voorbeelden zijn legio, maar het bidongebruik is bijvoorbeeld illustratief: ik gebruik per traject zeker twee bidons; Willem slechts één.

Misschien kost het fietsen Willem minder moeite of transpireer ik van nature gewoon veel meer, maar na een uurtje of twee en half ben ik zelfs met twee bidons op een warme dag dringend aan een koud drankje toe en, wanneer wij na enig aandringen van mijn kant, uiteindelijk een Bar gevonden hebben. bestel ik zonder enige terughoudendheid in één keer twee cola! Willem ziet dit lijdzaam aan en bestelt één icetea of Nestea. Benadrukt zij, dat de horecaprijzen dusdanig laag zijn, dat van een onredelijke financiële onbalans geen sprake is.

Lunch

Een reeds in eerdere tochten ingeslepen ritueel is de lunch. Die gebruiken wij bij voorkeur buiten, op een mooie locatie. Wij genieten dan van de heerlijkheden die die ochtend bij een plaatselijke supermarkt steevast door Willem zijn ingekocht; ik houd de wacht bij de fietsen met tassen, camera’s, telefoons e.d.
Helaas leert Murphy’s Law dat er van alles mis kan gaan en ook gaat. Dus soms is er geen supermarkt (of zelfs helemaal geen dorpje of stadje), en soms laat die ideale lunchlocatie (te) lang op zich wachten.
Ja, een ontbering af en toe hoort er gewoon bij.

Maar na al deze ontboezemingen moet nog wel even benadrukt worden, dat bij al die rolverdelingen steeds ruimte was voor overleg, afwijkende opinies en uiteindelijk de Katharsis.

Een “reis” dag van niks, zo’n 30 km Portugal in, maar wel moordende klimmetjes. Ach Portugal heeft nauwelijks bergen dus laat ze maar even hun gang gaan want in de nevelige verte zien we de laagvlakte al liggen. We bemerkten en bespraken gisteren ’n zekere reisverzadiging; mogelijk verhevigd door de laatste twee grootse, maar vrijwel lege klooster- Hospedería’s,  oftewel ongezellig. Het delen van deze ervaring geeft verlichting én de ruimte om je aan de bijpassende, weldadige rust over te geven. Ik merkte geïnspireerd te zijn door twee interviews over zeg maar Zingeving en Religie a.h.v. Charles Taylor. Tja…dat krijg je zomaar mee in die stille kloosters. En we werden beloond!

Veel te vroeg ( in P één uur vroeger) kwamen we in zo’n prachtige en uiterst gastvrije Quinta aan dat we prompt een nacht bijboekten.

B. zette koffie en Satie op; er stonden koekjes en lekkernijen klaar. We bestelden lunch (zie tafel)

en lieten ons de siësta aanleunen al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat B. al weer ronddrentelt…..wat ’n heerlijk land dat P.

Oftewel van het éne Hospedería Conventual naar het andere Hotel Rural el Convento; voormalige kloosters. De Kerk was en is hier goed vertegenwoordigd! Maar belangrijker: na onze uitstap naar Cáceres zijn we weer op de GPS Ruta de Bert aanbeland. Zoals ik – vlgs Bert’s beschrijving – merkbaar verlang naar landelijke weggetjes, zo zie ik hem opbloeien nu de rode lijn op z’n Garmin ons weer de weg wijst. Gisteren had ik inderdaad veel plezier om tot slot de ‘camiño’ op te zoeken.

Ik trof het want er was nét een nieuw stukje GR klaar (zie bord) over privaat domein. Bij het eerste hek ging het al mis.

Het verzoek om het na passage weer te sluiten, was onuitvoerbaar omdat het degelijk was vastgeketend: kennelijk had de betreffende landeigenaar zich bedacht. Enfin we hebben wel voor hetere vuren gestaan. Het is allemaal net iets avontuurlijker en daar hou ik van.  Vandaag begonnen we ook met zo’n mooi stukje van de Camiño Rural del  Tajo over uitgestrekte weidegronden.  Overigens ben ik wel op ’t verkeerde been gezet door generaal Maximus (De Gladiator) wanneer hij aan Marcus Aurelius met weemoed zijn landgoed bij Trujilo (ten oosten van Cáceres) beschrijft: “…fruit- en vruchtbomen, weides met talrijk vee, olijf- en wijngaarden, glooiende graanvelden en klaterende beken.” Dat is er nú allemaal wel,  maar zeker niet zo dicht bij elkaar; op een flinke fietsdag komen wij het lang niet allemaal tegen.

Ook tot Bert’s spijt buigen we toch weer af naar de grotere weg, gewoon omdat er geen betere verbindingen zijn en dat zij zo; dan vallen al die Doppler- effekten van (niet zo talrijke) passerende auto’s mee omdat je geen andere keuze hebt. In de verte liggen heuvels én Portugal; hier heet ’t nog Sierra de San Pedro, over de grens Serra de S. Mamede. En in dit mooie landelijk gebied eindigt vandaag onze rit.

We hebben van Caceres genoten, maar nu is het tijd om terug te keren naar de “route”. Die hopen we weer op te pakken bij Alcantara. Nu is Caceres een tamelijk grote stad (oud plus nieuw) en, zoals gebruikelijk bij steden van dit formaat, bevindt de stad zich op een kruispunt van N-wegen, nationale wegen, die per definitie drukker zijn dan de provinciale wegen. Het lijkt wel een beetje op Nederland, eigenlijk. Nu rijden de Spanjaarden óók op nationale wegen nog steeds buitengewoon netjes, maar toch heeft Willem het er al gauw een beetje moeilijk mee. “Kunnen we niet langs kleinere wegen rijden?” komt al gauw als vraag op. Wat daarbij niet helpt is, dat Willem geen data-abonnement heeft op zijn mobiel (om “principiele redenen” die ik overigens respecteer, maar wel een tikkeltje onhandig vind.) Dat betekent veelal dat hij, eenmaal verwijderd van de hotel WiFi, weinig tot geen zicht heeft op de opties. Nu heeft Willem wat betreft het schenken van vertrouwen in de routeplanner reeds een enorme omslag ten goede (in mijn ogen) doorgemaakt, daar geen kwaad woord over, maar toch maakt zich in lichaamstaal en anderszins iets ongedurigs van hem meester… Gelukkig was Willem zelf de initiator van het uitstapje naar Caceres en had ik hem er van tevoren op gewezen, dat ik niet in staat zou zijn kleine, veelal leuke weggetjes te vinden, maar toch blijft het lastig. Te pas en (soms) te onpas vraagt Willem zich af, of dat onbeduidende zijweggetje een uitweg zou kunnen bieden. Mijn antwoord is, toegegeven, doorgaans negatief, maar Willem houdt dan meestal toch nog een local aan, die helaas meestal mijn negatieve oordeel bevestigt… Begrijp dit blog overigens niet verkeerd: dit proces voltrekt zich zonder bijzondere irritatie, met respect voor elkanders (eigen)aardigheden, Onderstaande foto toont een situatie die volgens mijn kaart wèl een hoopvol alternatief “weg van de snelweg” zou bieden, maar helaas: 100 meter verder blokkeerde een nieuw geplaatst hek de doorgaande weg…

Ongeveer 10 kilometer van de eindbestemming deed zich een duidelijk alternatief voor: Willem vatte die kans op een stukje alleen rijden met beide handen aan en ik vervolgde rustig de “snelweg”, die in mijn opinie reusachtig meeviel.
Wij belandden (onafhankelijk van elkaar) uiteindelijk bij onze eindbestemming: een mooi hotel in een oud klooster, dat ook nog dienst had gedaan als meelfabriek.

Deze dag, maandag 2 mei, kan niet anders dan in het teken van Willems verjaardag staan. Om dit in een mooi stadje (Caceres) te kunnen vieren moest natuurlijk eerst nog wel even 52 kilometer van, aldus Google Maps, “gemiddeld heuvelachtige kwaliteit” overbrugd worden, maar dat lukte! Natuurlijk had Willem al via allerlei kanalen gelukwensen in ontvangst kunnen nemen (zelfs via een blog, bedankt Marenne en Daniel) en die stroom bleef de gehele dag aanhouden. Er ontbrak eigenlijk niets aan een verjaardag, behalve: een passende outfit. Willem, die zoals bekend qua bagage relatief licht fietst, had natuurlijk slechts één gewone broek meegenomen. Die was ongetwijfeld ooit van onberispelijke kwaliteit, maar toch ook onderhevig aan slijtage, En dan komt na zeker 25 jaar dat onvermijdelijke moment:

Na dit voorval droeg Willem zijn (enige?) groene trui steeds als schaamlap om zijn achterwerk, maar vandaag was het wat frisser en had hij zijn trui dus eigenlijk nodig… en een jarige moet je er een beetje feestelijk uitzien. Ik besloot Willem mijn nieuwe blauwe fietsbroek (met verwijderde binnenbroek) te lenen en zie daar!

Caceres beschikt over een mooie oude binnenstad, met een levendig toerisme. Wij bekeken de stad uitgebreid, inclusief een bezoek aan een kerktoren.

Wij sloten de dag af met een diner in het locale viersterren Parador-hotel. Wij kozen unaniem voor het culinaire Extremadura-menu. Na twee weken Extremadura-fietsen herkenden we vele gerechten, al zagen zij er doorgaans een stuk verfijnder uit dan hetzelfde voedsel zoals dat eerder in the middle of nowhere in een bar werd genoten. Gelukkig maar. En het was zeker een waardig verjaardagsdiner!

Dat de dag prima begon, vertelde Willem al toen hij de eerste daghelft in dit blog beschreef. Natuurlijk was het niet toevallig dat hij de tweede daghelft aan mij overliet… Wij fietsten ook ’s middags door een prachtig natuurgebied met vele stuwmeren die allemaal probeerden electrische energie (de witte steenkool) aan de Tago te onttrekken. Dat ik een lekke band kreeg, bood mij de gelegenheid om één van de pas verworven nieuwe achterbanden te monteren. Zoals op de afgelopen dagen al talloze malen was gebeurd, gebeurde opnieuw: rijdend op een glad geasfalteerde weg gebood de GPS (of eigenlijk de door mij uitgezette route) ons om een pad in te slaan. Er stond nog een bord bij dat het pad verboden was voor gemotoriseerd vervoer, maar daartoe behoorden wij niet. Het pad vertoonde gedurende de eerste kilometers vooral kenmerken van een wandelpad en daar hadden we niets tegen. Maar plotseling veranderde het karakter: het werd een zelfs voor onbeladen, ervaren mountainbikers tamelijk onbegaanbaar, zeer rotsachtig, steil pad. Ons restte slechts het lopend naar boven duwen van de zwaarbeladen fietsen… Eenmaal bovengekomen wees de route een sterk dalend bospad aan en de reeds bekende hoogtekaart kondigde daarna een lange helling die 300 meter zou stijgen, aan. Wat te doen? Ook Google Maps gaf dit als de enige weg naar Seradilla aan… Willem had een duidelijk voorkeur om terug te gaan. Helaas kozen wij in overleg met een paar sportieve wandelaars een ander pad. Dit pad bleek uiteindelijk nog aanzienlijk onbegaanbaarder. Op sommige trajecten moest ik mijn bagage en fiets separaat naar boven dragen.

Al met al uren zwoegen… Uiteindelijk kwamen we weer uit op een geasfalteerde weg die wij besloten te volgen. De weg voerde ons steeds verder van Seradilla, maar wel weer meer in de richting van Caceres, waar Willem zijn verjaardag wil vieren. Tegen zessen besloten wij een hotel te betrekken in het dorpje Torrejon el Rubio, zo’n 50 kilometer van Caceres. Bier, diner en wijn en een geanimeerd gesprek met Engelse vogelaars hielpen ons de slechte dingen te vergeten en de mooie dingen te onthouden.

Zijn wij nog ‘robuuste’ avonturiers? We hadden ’n héle (rust)dag nodig om onze wonden i.c. lekke banden te likken, gingen relatief vroeg te bed (ook omdat de Casa Rural eigenaren voor ons onverhoeds uit Madrid waren opgedoken) én  vroeg weer op voor de matineuze rit naar de dichtsbijzijnde Bike Shop op 45 km, die om half twee zou sluiten. Al onze banden waren ’s morgens vroeg nog knap op spanning,  het was heerlijk zaterdagochtendweer en wat Bert noemt “glooiend landschap.” Ter illustratie van ons beider karakters: bij het klimmen probeer ik onze snelheid te schatten door secondes te tellen (…éénentwintig….tweeëntwintig…etc) per honderd meter. Grote foutmarge,  maar je doet wat met je/ de tijd. Dertig seconden over 100 meter is 12 km/u; én zo staat 45 s. voor 9 km/u. Wanneer ik denk dat we ongeveer 8 km/u stijgen en het aan Bert vraag, is zijn reaktie:” dat kan ik je precies vertellen: 8.7 km…”  Een andere bezigheid is om  stijgings percentages af te leiden van de versnelling die ik gebruik. Versnelling 8 staat voor 2 à 3%, 7 voor 4%….én versnelling 1(m’n kleinste) voor 10% en meer; en ik meen dat ik dat enkele jaren geleden nog in de 2 deed. Nu ik mijn fietsverleden oprakel: eerder schreef ik de indruk te hebben dat de Spaanse wegenbouwers het extra EU asfalt gebruiken om méér bochten aan te leggen en niet meer rechtuit omhoog. Dat klopt niet. Ze hebben het benut om ’n extra baan omhoog ernáást te leggen die Bert en ik natuurlijk graag gebruiken en dat is strijk & zet versnelling 3 t/m 1. OK…dit is wat Bert bedoelt met “glooiend landschap.” Zo kregen wij het vertrouwen  terug dat er géén onopgemerkte doornen waren achtergebleven en -móchten we weer lek rijden- we dat een nieuw event zouden noemen.

Toen we langs een oude(re) man reden die de banden van z’n ezelskar van meer spanning voorzag, durfde ik dat ook aan met mijn vóórband, waar ik immers een autoventiel op heb zitten. Waar waren we ook alweer gebleven? In Navalmoral en inmiddels in de bikeshop. De verkoper had verstand van zaken en sprak Engels, zodat Bert ’n belangrijk deel van zijn inventaris  opkocht en wij zorgeloos aan de koffie gingen.    Tot slot kom ik terug op een eerdere foto die ik meestuurde vanwege Bert’s observatie van gisteren dat in menig Case Rural ” de overblijfselen van lokaal wild een prominente plaats bij de inrichting inneemt.”  Het bordje “Coto SOCIAL de caza.” Ik beschouwde het als typisch voor het relatief arme Extremadura: de jacht niet voorbehouden aan de adel, maar open voor iedereen om de talloze hongerige monden thuis te voeden. Domme ik. In het welgestelde noordelijke deel steeds meer ‘Coto privado of deportivo’ en als ik nu goed kijk, hangen die ‘social’ bordjes vnl. aan schamele afrasteringen rond weidegrond waar een béétje konijn zich wijselijk niet zal verstoppen. Ik heb ’n hekel aan de ‘sportieve’ jacht; beter nog aan de ‘sportieve’ jager, zoals die zielige oude ex-koning van hier …Juan Carlos de zoveelste die met z’n minnares op olifanten joeg en nu de geroofde miljoenen moet potverteren in de één of andere sneuë Golfstaat. Domme ik: als er ‘social’ op staat, zou jagen wél gelegitimeerd zijn? Maar goed….voor collega jagers als de lynx zijn die carnivore Spanjaarden beleefd.

  Aan de lezers van dit blog laat ik graag de beantwoording van de beginvraag.

Vanochtend werd het “Twee zielen, een gedachte” weer eens geillustreerd. Willem en ik opperden tegelijkertijd de gedachte om rustig in deze Casa Rural in Villar del Pedroso te blijven. In alle rust de schade aan banden inspecteren en, zo mogelijk, repareren, wat lezen, wat wandelen, Google Translate installeren e.d.

Eerst wat over het verschijnsel Casa Rural, letterlijk vertaald landhuis of landelijk huis(je). Hoe bereik je dat? Ik pretendeer niet het universele recept te kennen, maar ik heb inmiddels wel enige ervaring, die ik graag met de “volgers” wil delen. Vaste elementen zijn de schaarse lichttoetreding, de gekleurde (bij voorkeur: oker) wanden, de plavuizenvloer. De gehele ruimte wordt overdadig gevuld met oude meubelen, fotolijstjes met historische afbeeldingen en talloze nutteloze mechanische instrumenten, die kunnen varieren van zeis, ploegschaar e.d. tot aan dorsmachine.

Ook overblijfselen van lokaal wild doen het bijzonder goed:

Ook zeer oude gebinten versterken de rurale impressie, al geeft een kleine verschuiving van het blikveld een veel meer eigentijdse impressie.

Al met al een heel prettig onderkomen met een goed uitgeruste keuken. Opmerkelijk is, dat wij voor de tweede keer meemaaakten, dat de ijskast zeer goed gevuld was met eten en drinken ten behoeve van de gasten. Dat ging verder dan de standaard uitrusting voor een (karig) Spaanse ontbijt. Opgemerkt moet worden dat tot deze gastvrijheid ook wel enige noodzaak bestaat, omdat er in het gehele dorp geen winkel is te bekennen. Het dorp maakt een zeer verlaten indruk, al zijn er wel de nodige ooievaars.

Wij werden in de middag verrast door de komst van de eigenaars van dit huis uit Madrid. Zij waren kennelijk niet op de hoogte van onze legale huur, maar een en ander werd redelijk soepel opgelost, al voelde het niet langer als een heel huis voor jezelf…

Morgenochtend vroeg hebben zij het huis weer helemaal voor zichzelf.

Na een lekkere, meegenomen maaltijd in een mooi Casa Rural (dat wij helemaal voor ons zelf hebben) kan ik, Willem, nu niet te bed zoals Bert, zonder onze ervaringen ’n beetje van me af te schrijven,

We fietsen in een wat ruiger gebied ten westen van Toledo waar veel alles eindigt met…de la Jara [van de wilde rozemarijn].

Zo ook de Via Verde. In het zicht van de eerste tunnel repareren wij onze voorlichten; achteraf gezien niet écht nodig want de tunnel blijkt maar kort. Bert schiet uit met z’n mes en snijdt in zijn in Merida gekochte band van toch al matige kwaliteit; dat is één. 

De V. V. loopt prachtig door een geheel verlaten  rivierdal. Later volgt de route een camino, die beter geschikt is voor MTB en wandelaars en al snel eindigt bij een bordje ‘cierren’: een schaapskooi. 

Vlak daarna een dorpje waar we nog net voor de siësta stilte wat voor de lunch hopen te scoren; het blijft bij vier sinaasappelen; de één na de andere band loopt leeg…dat is vijf. In alle buitenbanden zitten tientallen (braam?) doornen; die peuteren we er éérst uit en beginnen nietsvermoedend te plakken.

Als ik bij m’n eerste band drie plakkers verder ben en er nog steeds lucht uitloopt,  Bert ondanks water + zeepsop zijn gaatjes niet kan vinden én mijn in Mérida “geplakte” band (die van de regenbui) nog meer  gaatjes blijkt te bevatten, wordt ’t lastig.

We worden gered door een ontzettend behulpzame man -zelf fietser- die ons uiteindelijk bij toerbeurt naar het acht km verder gelegen plaatsje brengt alwaar er ’n fietsenwinkel zou zijn;

Bert komt er op langzaam leeglopende banden op eigen kracht. Enfin lang verhaal kort: de ijzerwarenwinkel heeft alleen MTB banden met (te) dik ventiel, zodat mij niets anders rest dan de ventielopeningen in de velg uit te boren, want er is n verloopnippel in de winkelvoorraad! We nemen afscheid van onze held, die zelfs n cerveza afslaat, kopen eten in en fietsen de laatste 12 km. We passeren voor t eerst de Taag, mooie brug met 100en zwaluwnesten.

En komen uren later dan afgesproken met zwarte handen bij het Casa Rural aan: dicht. Weer n behulpzame passante die voor ons gaat bellen (wij verstaan er helemaal  niets van),  zodat na nog zo’n klein uur de eigenaresse komt en ons binnenlaat en we bij begin van dit verhaal terugkomen. We waren moe én echt tevreden hoe we dit samen hebben geklaard: geen onvertogen woord of gemopper; zo doen goede maten dit. En nou is t voor mij ook tijd te bed te gaan.

Vandaag verlaten we de Extremadura vlakte en trekken weer de bergen in. Er is goed weer voorspeld en de spieren zijn inmiddels wel wat gewend, Tegen de middag passeren we het plaatsje Guadalupe. Hier is een soort van bedevaartsoord, waar de mensen de Zwarte Madonna vereren.

We zijn net de kerk uit of er klinken overweldigende donderslagen – de bliksem slaat meerdere malen in bij de hooggelegen kerk – en een verschrikkelijke wolkbreuk breekt los, inclusief ook de nodige hagel. De straten veranderen in woeste beken en verkeer is niet meer mogelijk.

Helaas is wegens technische beperkingen het uploaden van langere en veelzeggender filmpjes niet mogelijk.

We moeten bijna een half uur, half schuilend, wachten totdat de bui overdrijft. We zijn inmiddels nat en koud en besluiten tot een plaatselijk restaurant (i.p.v. de buitenpicnic). Een goede keuze…

Dan maar weer op weg. Een beetje geknoei met de route, maar wel over een mooie, oude spoorwegbrug.

Daarna door een tamelijk geaccidenteerd terrein, Hoge rotsen met gieren,

Tenslotte een lange, onafgebroken klim van meer dan 10 kilometer lenge met een paar hellingen van 10 %. Een beetje afzien, maar dan is de top er al weer.

Dan nog een tiental kilometers naar ons onderkomen. Een leuke gelegenheid die door twee oudere dames gerund wordt. In het kleine plaatsje is weinig te beleven, dus de dames bieden de hongerige gasten zelfgekookte maaltijden, Gemakkelijk en welkom! Na de maaltijd nog de webblogs van gisteren en vandaag opvoeren: je mag jouw “volgers” tenslotte nimmer teleurstellen… We doen ons best.

Ook vandaag weer vele kilometers langs irrigatiekanalen, om precies te zijn het Canal de Orellana, dat recent zijn 50e verjaardag vierde. Orellana was een Spaanse conquistador (geboren in Trujillo (vlakbij), gestorven aan de Amazone (verweg). Kennelijk is dit grootschalige project vernoemd naar deze “grote” Spanjaard. Het irrigatieatelsel strekt zich over meer dan 2000 kilometer uit, telt 35 sectoren en dekt 40400 hectare terrein. De teelt van mais, rijst, tomaten, zonnebloemen, diverse fruitbomen en olijfbomen heeft veel baat bij de irrigatie.

Wij volgden de kanalen gedurende tientallen kilometers (lekker, want zo’n kanaal loopt per definitie langs equihoogtelijnen, gemakkelijk fietsen dus, Juist toen ik mij afvroeg of er ook gesloten pijpleidingen waren toegepast -die kennen immers veel minder verdamping – kwamen er pijpleidingen in beeld.

Kort hierna leidde de route alweer over een oud treinspoor, Vrij vlak tracee – een trein kan nu eenmaal niet sterk stijgen -, mooie overbruggingen, gewoon: leuk!

Toch kom je ook de nadelen van de “menselijke hand” in de natuur tegen. Nadat wij al herhaaldelijk gewaarschuwd waren door verkeersborden die op Overstekend wild attendeerden, kwam ik de volgende beelden tegen. De precieze toedracht is niet meer te achterhalen, maar je kunt makkelijk een versie bedenkten: een vrij in de natuur rondspringend hert wordt verrast door een slecht zichtbare gaasbarriere. Zijn poot raakt verstrikt in het gaas en de worsteling met uiteindelijk de hongerdood is daar…

Wij slaagden er gelukkig in om dergelijke calamiteiten persoonlijk te vermijden en kwamen aan in Logrosan, alwaar een Casa Rural ons wachtte…

Een eenvoudige, doch voedzame maaltijd bij een lokale waardin en wij konden ons bed weer tevreden opzoeken.

Bij deze eindbestemming kan men niet om de snelweg A5 heen. Gelukkig is er een heel netwerk van prachtige, extreem rustige wegen om de hoofdweg heen. Eerst even Merida uit via onvermijdelijk wat “dikkere” wegen, maar al gauw komt dan dat zeer landelijke weggetje (met nog steeds een aanvaardbaar wegdek), waar je geen verkeer meer ziet en uitsluitend nog kwinkelerende vogeltjes hoort. Een belangrijk stuk van de route voert ons langs een bevloeiingskanaal van vele, vele kilometers lang.

Het bevloeiingssysteem bestrijkt een groot deel van het Parque Natural de Cornalvo, waar de steeneik (net zoals overigens in vele andere delen van Extremadura) heerst. Tot groot genot van de Iberico varkens, die dit exclusieve voedsel uitsluitend eten. De natuur is overigens op zijn mooist: na de nodige regen springen de bloemen in een rijke kleurenpracht open.

De echte fotograaf ziet onmiddellijk dat een dergelijke opname een laag camerastandpunt vergt en een klein diafragma voor de zozeer gewenste scherptediepte…

De hoofdkanalen kennen natuurlijk een heel systeem van voorraadbekkens, pompstations, overlaten, e.d. Soms kleinschalig (zie foto), maar altijd leuk.

We komen uiteindelijk vroeg en nauwelijks vermoeid op onze bestemming Hotel Triana in Miajadas aan. Het stadje zelf is tamelijk groot en zielloos; wellicht een provinciestadje met locale functie waardig.

Vandaag op onze eerste niet-fiets dag, die anderen wellicht ten onrechte als een rustdag beschouwen, heeft een galerij van de tijdens onze wandeling opgedane indrukken ons inziens meer zeggingskracht dan 100 en meer woorden.

De straten van Zafra waren aarzelend aan het opdrogen. De regen was al weer een beetje vergeten, maar nog niet helemaal: Willem trok al vroeg de stad in om een nieuw “regen”jack te scoren. Vooralsnog lijkt Willem heel blij met zijn nieuwe aanwinst…

En dan maar weer op weg. Geen zware route en zo’n 70 kilometer lang, Veelal door landbouwgebied: olijfbomen en wijngaarden. Veel wijngaarden nieuw aangepland. Alles in rode aarde, Regelmatig afgewisseld door een stad of dorp. Voor de lunch onze oude gewoonte opgepakt om een meegebrachte lunch “out in the open” te verorberen, maar gezien de stevige wind wel in de beschutting van een verlaten wijngebouwtje.

Na wat doortrappen bereikten we Merida, de huidige hoofdstad van de “autonome regio” Extremadura. Na was toevoerwegen, fly-overs en andere civiel-technische kunstwerken bereikten we de oude stad, die dateert van 25 voor Chr. , via de romeinse brug, die al twee millenia heeft getrotseerd.

Willem had een heel modern appartement uitgekozen, vlakbij twee belangrijke UNESCO Wereld erfgoed attracties: het Romeins theater en het museum voor Romeinse kunst. Het enige nadeel was, dat ook na de Booking.com-boeking er nog heel wat geappt, gescand en gemaild moest worden, voordat we de lijst met de noodzakelijke toegangscodes kregen voor garage, voordeur van het gebouw en van het appartement zelf. De aanhouder wint en eindelijk zaten we tevreden in het appartement. Wij verkenden nog even een stukje van Merida met zijn terrassen, die soms qua drukte aan het Leidseplein doen denken! Uiteindelijk tevreden aan de zelfbereide avondmaaltijd.

De vooruitzichten leken zo goed voor vandaag: van Monesterio op een kleine 800 meter naar Zafra op 504 meter. Voornamelijk afdalen dus, al zitten er wel de nodige heuveltjes onderweg in. Maar de weergoden hadden iets anders voor ons in petto: de gehele dag aanhoudend pittige regen! Nog even uitstel van vertrek (we hoefden maar 50 kilometer; dat kwam in de planning zo uit), maar de Spaanse buienradar gaf geen enkele aanleiding tot hoop… Marianne had het al voorspeld. Dank voor het medeleven! Dus toch maar vertrekken. Helaas bleek, dat Willem, als altijd optimistisch, eigenlijk geen adeqate fietsregenkleding had meegenomen. Hij reisde wel wat lichter dan ik, dat dan weer wel. De effecten waren te verwachten: al spoedig was Willem tot op de draad doorweekt. En dat bij 9 draad Celsius en, gezien de straffe wind, een gevoelstemperatuur van 5 graad Celsius. Tot overmaat van ramp kreeg Willem op een zeer verlaten landweg zonder enige beschutting in de wijde omtrek een lekke voorband. Met vereende krachten hebben we in de stromende regen een nieuwe binnenband gemonteerd. Nog wel even die lekke band (=jouw nieuwe reserveband) plakken, Willem!!! We waren beiden koud en nat (Willem van beide iets meer), maar we moesten nog circa 15 kilometer verder fietsen, voordat we in een bar wat warme versnaperingen tot ons konden nemen. Willem probeerde nog om zijn natte plunje met wat drogere kledingstukken te verwisselen en trachtte nog wat op te warmen bij een behulpzaam aangestoken straalkacheltje. Ik hoop dat onderstaande foto Willems kou-ervaring voldoende tot uitdrukking kan brengen,

Daarna toch maar weer verder op weg. Uiteindelijk bij ons comfortabele hotel in Zafra aangekomen. Een warme douche en dan kleding drogen… Helaas biedt een strakke hotelkamer daartoe niet een heel goede gelegenheid. De kamer beschikt wel over een instelbare airco, die volop blaast in een poging om een en ander voor morgen weer droog beschikbaar te hebben. Wie weet,

Omdat onze Finca van de afgelopen nacht ver van de oorspronkelijke route lag, moesten we wat experimenteren om weer op de route te komen. We hadden eerder al bepaald dat dat in het plaatsje Zufre zou zijn. Wij besloten dit keer eens een Google Maps fietsroute te volgen. Tot onze verrassing leidde die route ons naar het traject van een oud (mijn?)treintje. Leek goed en zo’n trein kon nooit steile hellingen pakken… So far, so good!

Maar alras passeerde de route een nauwe kloof die half bedolven was door in de loop van tientallen jaren gevallen rotsblokken… Echt door fietsen kon niet, maar met fiets en bagage over de hindernissen klimmen ging nog wel. Met mijn overzware bagage had ik twee etappes nodig,

De route zou je hooguit een zwaar mountainbike parcours kunnen noemen, En ook een enkel spoortunneltje ontbrak niet.

Over de prestaties van Google Maps waren we uiteindelijk niet erg te spreken. Omdat de telefoon met Google Maps, anders dan de Garmin, niet stevig aan het stuur kan worden bevestigd en dus af en toe tevoorschijn moet worden gehaald, reden we uiteindelijk ook weer een beetje fout (denken we). Maar uiteindelijk kwamen we toch bij Zufre aan. Als je de hoogtelijnenkaart van dag 4 bekijkt, zie je dat daarna nog even een laagste punt komt (een rivier) en van daaraf vele uren en meters stijgen. Lange rechte, doodstille wegen, stijgend, maar doenlijk. Uiteindelijk zelfs weer een stuk Camino en dan het hooggelegen Monesterio.

Na een gezond ontbijt weer in de fietsbenen. Het lukte aanvankelijk niet om het routevervolg op te pikken. Na wat omzwervingen bleek dat een projectontwikkelaar met een grootschalige ontwikkeling bezig was en daarbij het omvangrijke terrein met hoge gaashekken had afgegrendeld, met afsluiting van alle doorlopende paden, Natuurlijk konden we wel een omtrekkende beweging maken om onze weg te vervolgen naar de Portugees-Spaanse grens, Heel wat badplaatsjes, waar de commercie zich zeker ook op Hollanders richt…

Al snel (rond 11 uur) geraakten wij bij de natuurlijke grens: een in zee uitstromende rivier. Wachtend op de veerpont stuitten we op dit groepje stamgasten met een kern van Engelsen die 20 jaar geleden het natte Engeland voor de zonnige Algarve verruilden. Dat nieuwe gebrek aan “natheid” werd sindsdien dagelijks op alternatieve wijze gecompenseerd.

De veerpont zette ons strikt volgens rooster zonder enige vorm van douanecontrole over naar Spanje,

De verdere reis voerde ons over tamelijk rechte, wat saaie wegen naar het stadje Trigueros, Af een toe even door een dorpje heen. En uiteindelijk in het enige hotel dat Trigueros rijk is. In een lokale bar/eettent lekker gegeten. En dan voorbereiden voor dag 3, waarin serieus geklommen moet gaan worden!

De eerste reisdag (2e Paasdag) begon onchristelijk vroeg: 4 uur. Marianne was gelukkig solidair en maakte koffie!!! en een ontbijt. Dat gaf mij de gelegenheid om de spullen die over de vloer van de logeerkamer voor het ‘overzicht’ waren verspreid in de fietstassen te proppen.

Uiteindelijk lukte het net; ik schrok van het volume en het gewicht, maar ja: vooruit met de geit.

Een laatste kus en daar reed ik richting Schiphol.

Op Schiphol aangekomen (4.45 uur) was het reeds een drukte van belang. Er was nog wel een rustig plekje te vinden om de fiets vliegtuigklaar te maken: trappers demonteren, stuur haaks, banden een beetje leeg, fietshoes monteren en klaar is kees!

Na een gladde vlucht kwamen we in Faro aan. Zie hieronder een kijkje op de kust: een soort lagune, waardoor onze geplande route moest verlopen.

De bagage geclaimd en dan moesten de fietsen weer rijklaar worden gemaakt. Heel klantvriendelijk van de luchthavendirectie was, dat een heus fietsmontagerek was voorzien, inclusief een verscheidenheid aan gereedschap.

Enmaal buiten de aankomsthal zou de geplande GPS-route op de Garmin ons natuurlijk probleemloos uit Faro en verder moeten leiden, maar helaas: ik kreeg slechts een zwart scherm. Eindeloos proberen, maar geen oplossing. Toen een mislukte poging om dan maar via Google maps een route oostwaarts te vinden, maar die leidde steeds naar te drukke autowegen… Toen nog een ultieme poging om de hele Garmin uit elkaar te halen, inclusief de geplaatste geheugenkaart, En ziedaar: het langverwachte beeld. De nieuwe Garmin vergde nog wat gewenning qua bediening, maar alras fietsten wij door de lagune (met een enkele flamingo!) naar ons huisje voor die dag, Een drankje op het terras en dan een heerlijk diner aan het strand.

Voldaan vatten we hierna de slaap. Om een paar uur later gewekt te worden door een stormwind die dakplaten deed klapperen en luid ander lawaai produceerde. Uiteindelijk heb ik met mijn noise cancelling koptelefoon met zachte pianomuziek toch nog wat kunnen bijslapen. Tot zover dag 1